Het kind centraal

Het kind centraal
Desireé van Deurse
Straatadvocaat Nederland

06-06-2025 / Heerlen

Evaluatie RTO’s

Regelmatig schuif ik als Straatadvocaat aan bij een RTO of MDO binnen jeugdzorg gerelateerde zaken. En dan staat er met koeienletters boven aan de agenda: “Het kind centraal”

Hoe vaak dàt wel niet geroepen word in die bewuste overleggen.

Maar hoe vaak staat het kind eigenlijk écht centraal??

Het centrale kind nog nooit ontmoet.

Vaak zie ik zo’n 10 experts aan een tafel zitten praten óver zo’n kind, zonder het kind ooit ontmoet te hebben..

Zij baseren zich op de verslagen van vaak al talloze voorgangers…medewerkers die gemiddeld na 6 maanden worden vervangen, organisaties die al 10x gefuseerd zijn..

En de ouders? Die worden niet gehoord wanneer zij serieuze zorgen op tafel proberen te leggen bij deze “beroepsprofessionals” 

Om dan vervolgens te horen te krijgen:

“Wij doen niet aan waarheidsvinding”

Wij doen niet aan waarheidsvinding.

Geluidsopnamen worden NIET beluisterd, zorgsignalen van de ene naar de andere ouder worden niet eens onderzocht..

Maar als een ketenpartner een standaard formulier invult met weinigzeggende standaard omschrijvingen zoals hechtingsproblematiek, ontwikkelingsgevaar en emotionele beschikbaarheid, of verloren en klem raken tussen de ouders, dán gaan ze ineens “opschalen”. Wat feitelijk niets anders is dan nog méér praten over wat er zou moeten gebeuren, zonder doorgaans concrete acties uit te zetten die echt helpend zijn.

Escalaties & zorgen

Natuurlijk escaleert de situatie van zo’n gezin dan compleet. En dan zit het kind “klem tussen de ouders”

Maar weet je waardoor zo’n kind klem raakt tussen de ouders? 

Wanneer de duurbetaalde professionals de ouders steevast tegenover elkaar laten staan. En er op cruciale momenten NIET zijn want weekend of vakantie.

Alleen maar uitgaan van je eigen referentiekader, welke per definitie gevuld is met vooroordelen. 
Waarbij de context ontbreekt.

Meer zorgen dan krachten

En de pagina over de “zorgen” standaard 6x zo lang is als de “krachten” van de ouders.

Een gemiddeld veilig thuis onderzoek lijkt intussen vaak meer op een uitreiking voor de award voor “slechtste ouder van het jaar”

Hoe vaak ik moet vragen “doen deze ouders eigenlijk ook nog iets wèl goed?” En ik dan vervolgens stom aangekeken word.

Het valt mij op dat de moeite niet genomen word om de méns in het verhaal echt te leren kennen. Daar is ook onvoldoende tijd voor, want er zijn maar een paar uren beschikbaar per gezin. 

Naast het gezin staan, i.p.v. ertegenover.

Gek genoeg is er nou wel altijd tijd om een rto te plannen. Om te evalueren met elkaar met standaardleuzen maar effectief niks te doen en alleen maar te vertellen wat er niet goed is.

Maar niemand die naast zo’n ouder gaat staan. En erger nog: wie gaat er naast het kind staan?

Ik kies er dan ook om bewust de positie van het kind in te nemen. De vragen te stellen die professionals bloedirritant pijnlijk en vervelend vinden. Maar het is nódig. 

Want zolang we bijvoorbeeld lieve vaders met een harde buitenkant (omdat ze bijvoorbeeld colors dragen) of lieve moeders die jarenlang geterroriseerd zijn door de expartner en nu het kind in gevaar zien NIET serieus genomen worden in de signalen die ze aandragen, omdat je niet aan waarheidsvinding doet..

Dan kún je je naar mijn mening géén jeugdBESCHERMER noemen.

Waarheidsvinding is wel belangrijk

Besluitvorming zónder waarheidsvinding is besluitvorming op basis van aannames!

Dan is je hele functietitel slechts een façade .En daarmee doe je per definitie het kind in het verhaal te kort.

Dus laten we in vredesnaam eens écht gaan luisteren naar elkaar. Elkaar zorgen serieus nemen en écht samen zoeken naar passende maatwerkoplossingen. 

En het kind echt centraal zetten. 

Alle rechten voorbehouden© 2025 Stanley ter Haar Desireé van Deurse