Tussen wanhoop en bewijs

Tussen wanhoop en bewijs
Desireé van Deurse
Straatadvocaat Nederland

16-07-2025 / Heerlen

Ofschoon wij ons altijd voor 200% inzetten voor onze cliënten bij Stichting Straatadvocaat Nederland, krijgen we helaas ook wel eens te maken met onredelijke eisen & verwachtingen jegens ons als ondersteuners, en soms zelfs met agressie en geweld. Hoewel wij als geen ander begrip hebben voor de emoties die gepaard kunnen gaan bij een proces zullen wij nooit accepteren dat iemand ons onheus bejegend en daar waar nodig begrenzen of maatregelen nemen om onze veiligheid te waarborgen. Niet iedereen vind dat leuk, maar helaas is het wel noodzakelijk. Onze Creative Content Creator Erik heeft er een stukje over geschreven:

Talkshow voor hen zonder stemgeluid

Soms denk ik wel eens:
je zou een talkshow moeten hebben
voor mensen zonder advocaat,
zonder dossier,
zonder stem..
maar met een verhaal dat tussen de regels
van het systeem verdwijnt.

Want dat is waar het vaak misgaat.
Niet op de inhoud.
Maar op het moment dat iemand
net te vroeg,
of net te laat,
de juiste deur probeert open te duwen.

Verkeerde moment, juiste plek

Je wil wat melden?
Dan had je drie weken terug een formulier moeten invullen
dat alleen beschikbaar is op pagina 19 van een site
aar je zonder DigiD en frustratietolerantie 2.0
al snel rechtsomkeert maakt.

Je wil gehoord worden?
Dan moet je eerst bewijs verzamelen,
en bij voorkeur al een jurist naast je hebben staan
die weet welk jargon nodig is
om jouw noodkreet als ‘gerechtvaardigd’ te laten klinken.

Verdwijnen in het grote niets

En als je dat allemaal niet hebt?
Dan is de kans groot dat je verdwijnt
in het grote niets
van zinnetjes als:
“we kunnen helaas niets voor u betekenen”
of:
“u had het eerder moeten melden”.

Die ene die wél luistert

En dan, eindelijk,
vind je iemand die wél luistert.
Een advocaat.
Een hulpverlener.
Een straatadvocaat, desnoods.

En je denkt: “Eindelijk. Nu gaat het gebeuren.”

Maar ook zij kunnen niet toveren.
Zij hebben óók te maken met regeltjes, termijnen,
en het feit dat ‘gelijk hebben’ nog lang niet betekent
dat je het ook krijgt..
waarheidsvinding gebeurd alleen nog daar waar het “recht” er zelf baat bij heeft.

Hoop die omslaat in woede

En soms,
als de ander dat niet wil horen,
slaat die hoop om in woede.
Dan wordt de hulpverlener ineens ‘de vijand’.
Want:
“Waarom fix jij dit niet meteen?”
“Waarom duurt het zo lang?”
“Waarom zeg je dat de kans klein is?”
“Waarom blijf je mij tegenspreken, je hoort me toch..

Alsof een advocaat
zonder bewijs, zonder grond, zonder ruimte
alles mág en alles kán..
als hij maar wil.

Grenzen van de hulpvraag

Maar dat is niet de realiteit.
Zelfs de beste hulpverlener
kan geen baksteen bouwen zonder cement..
En als jij zegt:
“Spring voor me, anders werk je tegen me”..
dan is dat geen hulpvraag meer.
Dan is dat druk.
Wantrouwen.
Projectie.
En soms:
gevaar..
Of gewoon zoals vaak desinteresse..

Want ja,
casussen worden ook beëindigd
omdat veiligheid voorop staat.

Omdat zelfs de sterkste schouders
niet gebouwd zijn voor voortdurende verdenking,
agressie
of manipulatie
vermomd als nood.

En pas je niet op ga je er nog in mee
dus professioneel blijven..
En zo leer ik mijzelf weer een les terwijl ik een blog voor de straatadvocaten schrijf
Thanks collega’s !

Erkennen maar niet in meegaan

Wat rest er dan?

Dat we eerlijk blijven.
Al hebben we niet altijd gelijk.
Dat we erkennen dat het systeem mensen kapot maakt,
maar ook dat helpers geen wonderdoeners zijn.
Dat rechtvaardigheid traag is,
en ongelijkheid vaak sneller rent,
dan de waarheid..

Maar ook:
dat het begint met luisteren.
Echt luisteren.
Zowel door instanties,
als wel mensen die hulp zoeken.
Tot stelletjes met hun issues..

Want pas als we elkaar weer als mens durven te zien.. zonder eisen, zonder oordeel, zonder angst..
kunnen we samen recht doen
aan wat krom is..

Erik 16-07-2025