Vaders, niet vergeten..
Een verhaal een van strijd, liefde en overwinning
Desireé van Deurse
Straatadvocaat Nederland
09-07-2025 / Heerlen
Vaders, niet vergeten..
Een verhaal een van strijd, liefde en overwinning
Erik, onze Creative Content Creator bij Stichting Straatadvocaat Nederland, is naast een subliem schrijver, óók alleenstaande vader. Erik draagt de zorg van zijn zoontje inmiddels al een hele tijd alleen, maar kent als geen ander de hel waar een ouder doorheen kan gaan wanneer je verstoten word. De moeite die het kost om te bewijzen aan de rechtbank dat je het echt goed met je kind voorhebt, en de tranen die ermee gepaard gaan.
Over dat intensieve proces schrijf hij onderstaande stuk:
Gevechten die je niet kiest.
Er zijn gevechten die je niet kiest, maar waarin je ineens middenin staat. Niet omdat je wilde winnen, maar omdat je niets wilde verliezen. Omdat je kind alles is. Omdat opgeven geen optie was, al fluisterde alles in je dat je krachten op waren.
Ik was die vader.
Ik was die vader.
De opvliegende man die ze van me maakten in rapporten en verhalen vol halve waarheden.
De “lastige ex” waarover gefluisterd werd in vergaderkamers, want dat zei de andere kant.
Ik was gewoon… papa. Of eigenlijk: gewoon mij.
Stil verdriet.
De man die huilde op de wc of op zijn kamer terwijl de wereld vond dat ik ‘sterk moest blijven’ of gewoon dat persoon moest zijn als voor alle pijn en gemis… of nog erger: dat ik me niet zo moest aanstellen..
De man die keer op keer stichtingen belde, mailde, smeekte, en langer onderweg was dan ik mijn kind kon zien of horen.
Smekend om een uurtje, een belletje, een foto… íéts.
Omdat stiltes tussen ouder en kind net als met ieder in je hart zwaarder wegen dan elke gevangenismuur.
Onmacht is gevaar.
Professionals zagen mijn verdriet als onmacht.
Mijn onmacht als gevaar.
En mijn emotie als reden om mij het zwijgen op te leggen.
Weken werden maanden. Maanden werden bijna een jaar.
En elke minuut voelde als verraad aan mijn vaderschap.
Je moet ‘netjes blijven’, zeiden ze.
‘Laat het proces zijn werk doen.’
Het proces kent je tranen niet.
Maar het proces kent je tranen niet.
Het proces ruikt de geur van je kind niet in je kledingkast.
Het proces leest geen emoties
Ondertussen groeiden de dossiers sneller dan het begrip.
Werd iedere uiting van pijn vertaald naar zorg.
Elke traan naar risico.
Systeem dat niet wilt luisteren.
En werd ik, de liefdevolle vader, in een systeem gedrukt dat liever reguleert dan luistert of begrijpt.
Iets waar ook mensen met iets tegen je maar al te graag op meeliften.
Ze noemen het “veiligheid”,
maar het voelt als gijzeling.
Een aanval op jouw gevoel, dat er bij veel mannen op momenten op de verkeerde manier uitkomt.
Goed? Nee. Begrijpelijk? Ja..voor wie verder durft te kijken en vooral naar waardoor.
Niet de kinderen of geliefden worden gegijzeld,
maar het ouderschap, of het mens-zijn zelf.
Wachtlijsten voor hulp.
Vertragingen. Fouten.
Steeds opnieuw je verhaal moeten uitleggen aan mensen
die je naam maar half uitspreken, je niet horen of zien.
en niet willen weten waarom,
maar wél je lot bepalen.
Want als je je verzet, ben je onveilig.
Onveilig & ongeschikt bevonden.
Als je het slikken beu bent, ben je ongeschikt.
En als je dichtslaat, ben je ‘niet beschikbaar voor dialoog’. Of gewoon ineens vanalles wat de andere kant ook deed..of niet is.
Terwijl je alles alleen maar deed
om het mooiste wat je ooit is gegeven
niet voorgoed kwijt te raken.
Tot zelfs het slikken van dreigementen,
of het negeren van kille opmerkingen van derden,
de enige manier leek om niet in de val te lopen die ze je voorhielden.
Ik bleef.
Ik bleef.
Slikte alles.
En elke keer als ik mijn stem wilde verheffen,
schreeuwde ik het uit in mijn dagboek, mijn statussen..
in plaats van in de rechtszaal
of naar de andere kant.
Elke stap die ik zette was doordacht.
Voorzichtig. Maar mijn pijn bleef ik uiten.
Ik kon niet anders meer.
Het was dat, of ontploffen.
En ik wilde niet struikelen over hun vooroordelen,
over de labels die stilletjes het systeem in sluipen.
Mijn moment komt!
En toen… na alles…kwam daar dat moment.
Die uitspraak.
Zwart op wit:
“Het hoofdverblijf van de minderjarige zal bij de man zijn.”
Niet als wraak. Niet uit trots.
Maar als erkenning.
Als bewijs dat liefde, volharding en eerlijkheid uiteindelijk wél gezien worden.
Dat de waarheid, hoe moeizaam ook, zijn weg vindt..
hoe graag sommigen het ook proberen te verdraaien, weg te wuiven,
of zelfs jouw emoties als wapen tegen je gebruiken.
En weet je wat het wrangste is?
Dat ik al die tijd wist wat mijn kind nodig had..of ik zelf.
Mij erbij..of gewoon liefde.
Tussen vader en kind, of soms vanuit je geliefde.
Liefde verdienen.
Maar ik moest het eerst verdienen.
Bij mensen die het nooit zelf hebben gevoeld, die nergens bij waren..
Maar wel mochten oordelen. En zelfs de mensen die beter zouden moeten weten, veroordelen je, omdat je het anders uit, kort maar krachtig, i.p.v. lang koud en pijnlijk. Beide fout natuurlijk.
En ja, het is ergens niet eens gek dat de bange kant,
die jouw ontlading gebruikt, geloofd wordt.
Veiligheid, noemen ze het.
Protocol. Het zal wel zo zijn want kijk toch.
Maar ik weet dat ik niet de enige ben.
Er zijn duizenden vaders zoals ik.
Die nog stil strijden.
Die op hun tenen lopen.
Die lachen met lege ogen als iemand vraagt hoe het gaat met de kinderen.
Of de liefde.
Die niet gehoord worden omdat ze te hard vechten om niet te schreeuwen.
Die zich moeten verantwoorden voor liefde.
Voor gebroken worden door gemis.
Voor het barsten om wat hen werd afgenomen.
Alsof het een misdaad is om écht lief te hebben.
Voor jullie is dit verhaal.
Niet als handleiding, maar als hoop.
Als bewijs dat vechten loont, ook al breek je onderweg bijna aan jezelf.
Want jij, als vader met liefde voor je kind..
of als man met liefde voor wie jou ooit vertrouwde..
verdient het om volwaardig mens te zijn.
Niet als bezoekregeling.
Niet als schim.
Maar als gids.
Als voorbeeld.
Als veilige haven.
Laat ze je niet breken.
Laat je pijn geen excuus worden, maar je bewijs.
Just hang on..
Liefde blijft niet onzichtbaar.
Want zelfs als het systeem of de ander doof en blind is,
kan de liefde van een vader..
of een échte man niet onzichtbaar blijven.
En spreekt zijn onmacht uiteindelijk hele hoofdstukken,
voor wie eindelijk wil lezen.
Geen stempel meer, maar een stem.
Dus hou vol.
Slik. Doorsta.
Schreeuw het van je af als het nodig is.
Want als jij eerlijk bent..
en je liefde oprecht,
wordt de waarheid vanzelf zichtbaar.
Zelfs bij een rechter.
Erik
07-07-2025
Alle rechten voorbehouden© 2025 Stanley ter Haar Desireé van Deurse Erik Wesseling