De Nederlandse economische vluchteling
De Prijsstijgingen in de Supermarkt Een Economische Crisis in de Maak
Stanley ter Haar
27-04-2025 Rijssen
De prijzen in de supermarkt rijzen de pan uit. Wat vroeger een volle boodschappentas opleverde, is tegenwoordig nauwelijks genoeg voor een paar basisproducten. Deze prijsstijgingen zijn niet zomaar een toeval of een onvermijdelijk economisch verschijnsel: ze zijn het directe gevolg van oorlog,beleid, belastingheffing en een vorm van populistische politiek die vooral korte termijn emoties voedt in plaats van structurele oplossingen biedt. Diezelfde politiek zaait onrust op de markten, waardoor investeerders en bedrijven onzeker worden en de kosten verder oplopen.
Maar de problemen beperken zich niet tot de supermarkt. Ook de huizenmarkt is voor mensen met een lager inkomen volledig onbereikbaar geworden. Jarenlang heeft de overheid sociale woningbouwcorporaties uitgeknepen door forse belastingheffingen en strenge regelgeving. Hierdoor raakte het verdienmodel van deze corporaties uitgehold en werd nieuwe bouw onmogelijk gemaakt. Tel daar het klimaatbeleid, de stikstofcrisis en de eindeloze vergunningentrajecten bij op, en het resultaat is duidelijk: er wordt nauwelijks meer gebouwd. Onze huizenmarkt word gewurgd door verschillende belangen, terwijl elke Nederlander het recht heeft op huisvesting. Dit is ook bij wet geregeld, maar word in de praktijk met een korreltje zout genomen.
Ook speelt de vluchtelingenstroom een rol in het tekort op de huizenmarkt. Laat het duidelijk zijn dat niet de vluchtelingen het probleem zijn. Maar overheden die oorlog maken en internationale beloftes rondom de vluchtelingenstroom en de huisvesting hiervan, niet naar behoren uitvoeren. Nederlanders worden de dupe van de voorrangsregelingen op statushouders. Internationaal presenteren wij ons als een georganiseerd en welvarend land. Maar wie hier woont weet wel beter, helemaal als je tussen wal en schip valt. Deze situatie leid dan ook tot onnodige frustratie bij Nederlanders en werkt racisme in de hand.
Deze opeenstapeling van crises leidt tot een schrijnende realiteit: mensen met een laag inkomen kunnen straks niet alleen hun boodschappen niet meer betalen, maar hebben ook geen dak meer boven hun hoofd. Het vangnet van betaalbare huisvesting en betaalbaar voedsel, ooit vanzelfsprekend in Nederland, brokkelt in rap tempo af. De zelfde achteruitgang zien we gebeuren in de zorg en onderwijs.
De Nederlandse economische vluchteling
Waar vroeger vooral mensen zonder werk financieel in de problemen kwamen, zien we nu dat ook steeds meer werkenden nauwelijks rondkomen. Het is een hardnekkige misvatting dat werk altijd voldoende bescherming biedt tegen armoede. Veel werkende Nederlanders verdienen nét teveel om in aanmerking te komen voor toeslagen zoals huurtoeslag of zorgtoeslag, maar tegelijkertijd veel te weinig om de stijgende woonlasten, energiekosten en boodschappenprijzen zelfstandig te kunnen dragen. Zij vallen tussen wal en schip: te rijk voor steun, te arm om volwaardig deel te nemen aan de samenleving. Het is echt een ongelofelijke fenomeen. Wat mij betreft minstens zo schandalig als de toeslagen affaire. Werk zou moeten lonen en het is te bizar voor worden dat je door juist niet te werken je onder aan de streep nog wel een gunstiger uit zou kunnen komen.
Waar vroeger ‘economische vluchteling’ vooral een term was voor mensen uit andere landen die vluchtten voor armoede, begint dit nu een harde realiteit te worden voor Nederlanders zelf. Mensen trekken naar het platteland, naar goedkopere landen, of raken simpelweg vast in een uitzichtloze situatie zonder betaalbare woning en zonder toegang tot gezonde voeding. Ouderen pieteren weg in verzorgingshuizen en als je een kind hebt die extra zorg nodig heeft, maak dan je borst maar nat.
De situatie vraagt om meer dan cosmetische maatregelen of mooie beloftes. Het vereist fundamenteel herzien beleid waarin de bestaanszekerheid van álle Nederlanders weer centraal staat. Tot die tijd zullen steeds meer mensen de pijn voelen van een systeem dat niet langer in hun belang werkt.
Alle rechten voorbehouden
© 2025 Stanley ter Haar Desireé van Deurse