U mag het weggooien!
Desireé van Deurse
Straatadvocaat Nederland
Geschreven door: Julian Hooikaas, HBO Verpleegkundige in opleiding.
24-04-2025 / Heerlen
U mag het weggooien, meneer.
Alsof ik net vroeg wat ik met een lege pizzadoos moest doen.
Nee hoor. Ik had het over zeven volle pakken incontinentiemateriaal. Gloednieuw. Dicht. Niet nat, niet opengescheurd, niet gebruikt als keukenschort, surfplank of geïmproviseerd bootje bij overstroming.
Gewoon verkeerd geleverd.
Verkeerde maat, verkeerde soort… Zonde, maar oké, kan gebeuren.
Ik denk: Bel even.
Dus ik denk: ik bel even. Vragen of het terug kan. Ik ben de moeilijkste niet, ik wil het netjes oplossen. En dan krijg ik ‘m. Zo’n zin die je alleen in de zorg hoort:
“U mag het weggooien.” Zelfs een verkeerd geleverd artikel van Ali Express willen ze nog terug gestuurd hebben…Ik geloof dat ik op dat moment heel even niet sprak, wat op zich al vrij uniek is. Want hoe dan? Wat zeg je op zoiets?
Ik zit met zeven pakken van die dure dingen die je in sommige landen nog net niet onder politiebegeleiding krijgt uitgedeeld en dan zegt zo’n stem aan de andere kant van de lijn: “Gooi maar weg.”
Beleid: U mag het weggooien!
Het mag niet terug
Ik herhaal nog even vriendelijk, je weet wel, dat semi-passief-agressieve vriendelijk dat we allemaal beheersen in de zorg: “Zeker dat het niet retour kan? Het zit nog in de originele verpakking, hoor. Niet geopend, niet besnuffeld, niet misbruikt.”
Antwoord?
“Nee, is beleid. Mag niet.”
“Maar ik heb het net pas ontvangen.”
“Ja… dan kunt u het weggooien.”
Weg. Gooien.
Alsof ik een leeg colablikje in m’n handen heb. Alsof dit geen €343 aan zorgmiddelen is waar iemand anders ook gewoon op zit te wachten.
En weet je wat het mooiste is?
Ze sturen gewoon het goede nog een keer op.
Met een vriendelijk mailtje erbij, alsof ze me een bloemetje sturen omdat ik m’n teen heb gestoten.
“Komt goed hoor, mevrouw.”
Zorgkosten: u mag het weggooien!
Tuurlijk. En de zorgkosten? Ach joh. Is toch niet van echt geld, hè.
Minister Agema en haar opruimlijstje
Ik heb serieus overwogen om Fleur Agema even een selfie te sturen. Met een volle container. Doos boven m’n hoofd. Tekst erbij: “Hoi Fleur. Nieuwe portefeuille? Mag dit mee op je opruimlijstje?”
Want serieus. Het gebeurt overal. Niet één keer, niet toevallig en niet uitzonderlijk. Verbandmiddelen, verkeerde maat gazen? Weg. Diabetesmateriaal? Bestelling voor vier maanden, terwijl de cliënt volgende week overstapt op een Freestyle Libre?
Tja, is al besteld, staat zo in het systeem. Leg het maar ergens neer, tot het over datum is of iemand toevallig nét hetzelfde nodig heeft.
En medicatie? Dure spuiten, antibiotica, volledige startsets.
Alles keurig verpakt. Meneer overleden. En nee, dat mag ook niet retour, “Dat is beleid.”
Beleid boven mens & verstand
Beleid.
Boven gezond verstand, boven mensen, boven logica.
En ondertussen hangen we vrolijk duurzaamheidsposters op. Milieuvriendelijk dit, circulair dat. CO2-neutraal werken, graag afval scheiden. Kijk, ik snap echt wel dat je geen geopende dozen terug de keten in wil douwen. Maar kom op.
Dit gaat niet over hygiëne. Dit gaat over gemak.
Over systemen die liever zeggen weggooien, dan nadenken.
Ik moet zuchtend toekijken
En ik? Ik kijk toe. En ik zucht.
Terwijl ik die bak voller zie worden.
En weet je wat ik dan denk?
Ik werk in een vak dat draait om mensen. Maar ik sta steeds vaker tegenover een systeem dat alleen maar draait om dozen.
Oproep aan Ministerie van Volksgezondheid:
Dus ja, minister Agema van Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport. Als je straks op je stoel zit en tussen de nota’s door een kopje thee drinkt, stel jezelf dan even die vraag:
“Waarom gooien we in de zorg meer weg dan we gebruiken?”
En als het antwoord is: “Ja, dat is nou eenmaal beleid,”
DAN MAG DIE REGEL METEEN BIJ HET RESTAFVAL…
Stichting Straatadvocaat Nederland over weggooien
Ook wij kijken soms met verbazing toe hoeveel dure middelen verspild worden! Gelijktijdig zien wij in onze dagelijkse praktijk een forse toename van mensen die zorg nodig hebben, maar niet kunnen bekostigen.
Zij moeten kiezen tussen de eigen bijdragen in de zorg of een warme maaltijd. Keuzes die geen keuzes zijn! Zorg is een basisrecht, en behoort toegankelijk te zijn. Wij vragen ons al af of onze voorstelling van “toegankelijk” overeenkomt met het idee van onze overheid hierover…
Gezondheidszorg in de Grondwet.
Zeker niet wanneer we zelfs in de Grondwet onder artikel II-95 bepaald hebben dat :
Eenieder heeft recht op toegang tot preventieve gezondheidszorg en op medische verzorging onder de door de nationale wetgevingen en praktijken gestelde voorwaarden. Bij de bepaling en de uitvoering van het beleid en het optreden van de Unie wordt een hoog niveau van bescherming van de menselijke gezondheid verzekerd.
Verantwoord gebruik van zorgmiddelen.
Zorgmiddelen spelen een cruciale rol in het waarborgen van de gezondheid en het welzijn van mensen. Ze bieden levensreddende ondersteuning, verlichting bij pijn en herstelmogelijkheden voor een breed scala aan aandoeningen. Het verantwoord gebruik van deze middelen is echter essentieel om verspilling te voorkomen en ervoor te zorgen dat ze toegankelijk blijven voor iedereen die ze nodig heeft.
Verspilling veroorzaakt ontoegankelijkheid & schaarste.
Verspilling van zorgmiddelen brengt niet alleen onnodige kosten met zich mee, maar kan ook leiden tot schaarste en ontoegankelijkheid voor kwetsbare groepen in de samenleving. Het behouden van zorg als een toegankelijk en betaalbaar recht voor iedereen vereist een kritische blik op hoe middelen worden ingezet, verdeeld en geleverd. Hierin speelt het beleid rondom nieuwe zorgmiddelen een sleutelrol.
Verhoogde financiële druk.
Het huidige beleid, waarin nieuwe zorgmiddelen soms onjuist of inefficiënt worden geleverd, draagt niet bij aan het behoud van betaalbare zorg. Mismanagement in de levering kan leiden tot verspilling, hogere kosten en ongelijkheid. Wanneer middelen niet op de juiste plaats terechtkomen of niet op tijd beschikbaar zijn, worden patiënten en zorgverleners direct benadeeld. Dit belemmert niet alleen de effectiviteit van de zorg, maar verhoogt ook de financiële druk op het zorgsysteem.
Betere planning en samenwerking.
Om zorg duurzaam en toegankelijk te houden, is een herziening nodig van hoe nieuwe zorgmiddelen worden geïntroduceerd en beheerd. Transparantie in het beleid, betere planning en samenwerking tussen zorgverleners, beleidsmakers en producenten kunnen bijdragen aan een efficiënter systeem. Op die manier kunnen we verspilling minimaliseren, kosten verlagen en garanderen dat iedereen, ongeacht inkomen of sociale status, toegang heeft tot de zorg die ze nodig hebben.
Gezamenlijke inspanning is méér dan een morele verplichting.
Een gezamenlijke inspanning om zorgmiddelen verantwoord te gebruiken en te beheren is daarom niet alleen een morele plicht, maar ook een noodzakelijke stap om de toekomst van betaalbare en toegankelijke zorg veilig te stellen. Laten we streven naar een zorgsysteem dat recht doet aan de behoeften van iedereen en waarin verspilling geen plaats heeft.
Beroepskrachten serieus nemen.
Om onze zorg zo goed mogelijk vorm te kijken is het daarom belangrijk dat zij die het werk dagelijks doen serieus genomen worden. Hun boodschap en visie is de sleutel naar verbetering.
Daarom geven wij dan ook graag ruimte aan zorgverleners om hun stem te laten horen. Immers, dat klappen voor de zorg leverde hen niet zoveel op. Ook zij hebben er veel meer aan, wanneer we hun expertise ter hart nemen.
Dus Minsiter Agema, ook wij vragen aan u: luister nou alsjeblieft naar de beroepskrachten die er écht verstand van hebben! We sluiten ons dan ook volledig aan bij de woorden van Broeder Sjuul:
“Waarom gooien we in de zorg meer weg dan we gebruiken?”
En als het antwoord is: “Ja, dat is nou eenmaal beleid,”
DAN MAG DIE REGEL METEEN BIJ HET RESTAFVAL…
Wil je meer lezen over Broeder Sjuul? Dat kan want hij heeft ook een eigen website en is actief op facebook:
www.broedersjuul.nl
Alle rechten voorbehouden© 2025 Stanley ter HaarDesireé van Deurse