Een dierentuin in je achtertuin.

Een dierentuin, in je achtertuin.
Desireé van Deurse
Straatadvocaat Nederland

09-05-2025 / Heerlen

Ik geloof dat wij bij Stichting Straatadvocaat Nederland maar eens een ‘Departement Dieren’ moeten gaan openen. In onze dagelijks werk krijgen we er vaak mee te maken. Zo hebben we in een crisiscasus nog niet zo lang geleden in recordtempo katten succesvol herplaatst. Gisteren stonden we vogels te vangen. Soms zijn het ook heel schrijnende gevallen. Maar wat altijd terugkomt in al die verhalen is de liefde die een baasje voor zijn huisdier voelt, of het nu een hond, kat of giraffe is.

Meer dan juridisch bezit.

Dieren zijn veel meer dan alleen een juridisch bezit; ze zijn familie, metgezellen en soms zelfs redders in moeilijke tijden. Een hond die geduldig naast zijn baasje ligt, een kat die troost biedt na een lange dag, of een paard dat een diepe band opbouwt met zijn ruiter—dit zijn geen materiële bezittingen, maar levende wezens met emoties en persoonlijkheden.

Voor eigenaren zijn hun dieren bronnen van liefde en vreugde. Ze delen in geluksmomenten en bieden troost in verdriet. Veel mensen beschouwen hun huisdieren als volwaardige leden van het gezin, met eigen rechten en behoeften.

De juridische status van dieren als eigendom doet vaak geen recht aan de emotionele en sociale waarde die ze hebben.

Een dieren- tuin.

Een dierentuin, in je achtertuin. Klinkt als een droom niet waar? Familie de Jong uit Simpelveld heeft die droom uit laten komen. Deze dierenliefhebbers hebben een enorme passie voor dieren. Inmiddels woont er een heel bont gezelschap bij familie de Jong, variërend van een dromedaris, paarden, kippen en eenden. Tot een stokstaartjes en zelfs een serval!

De dieren wonen al vele jaren bij hen. Voor vader Danny, hadden zijn eigen ouders ook al altijd dieren. De liefde voor alle levende wezens zit dan ook in het DNA bij deze mensen. Elke dier is bij hen welkom. Veel van de aanwezige beestjes zijn dan ook vanuit een noodsituatie gered en bij Familie de Jong terecht gekomen.

Gelukkig maar, want waar hadden ze anders heen gemoeten? Het komt niet zo veel voor in ons land dat mensen niet alleen de wil hebben om voor een veelvoud aan dieren te zorgen, maar ook nog eens beschikken over voldoende leefruimte én het vermogen om de dieren (financieel) te onderhouden. Want onderschat het niet, het houden van dieren brengt ontzettend veel kosten met zich mee. Die dragen zij met alle plezier.

Dier in Nood?
De Jong springt op de bres!

In 2023 kwam Danny nog op voor Coco. Een geelvoorhoofd amazone papegaai die al 35 jaar met zijn bazinnetje samen was. Totdat zij terminaal ziek werd en het zorgcentrum waar mevrouw verbleef besloot dat de papegaai weg moest! De limburger schreef er in augustus 2023 een artikel over.

Dankzij de inspanningen van Danny mocht de papegaai uiteindelijk blijven. Er werd ter plekke zelfs nog afgesproken dat Meander gebruik gaat maken van de expertise van de dierenverzorger.

Bevordering van de Sociale Cohesie.

Die hele beestenbende is niet alleen erg gezellig voor het gezin de Jong, maar óók voor de inwoners van Simpelveld en omstreken. Een ieder met interesse is altijd welkom bij hen geweest om de dieren te komen bewonderen, kostenloos. En voor een kopje koffie in te schenken zijn deze lieve mensen ook beslist niet te beroerd.

Daar is dan ook regelmatig dankbaar gebruik van gemaakt door jong & oud. Ook is het voor de omgeving heel leerzaam en een unieke buitenkans om meer kennis over de verzorging van verschillende diersoorten op te doen.

En zeg nou eerlijk, smelt hier nou niet je hart van?

Mens & dier lijden onder beleidsmatig gekibbel.

Kortom, iedereen vind het hartstikke gezellig. Al zeker zo’n 45 jaar! Maar dat was buiten de gemeente gerekend. Die vinden namelijk sinds een paar jaar dat de dieren weg moeten. Althans, nagenoeg allemaal. Slechts een enkeling mag blijven, onder strikte voorwaarden. Maar hoe ga jij kiezen wie van je gezinsleden je ‘weg doet’?

Daarnaast ontbreekt het ook deugdelijke onderbouwing voor dit besluit. Ook een rechter heeft er al eerder iets van gevonden. Kort samengevat, gaf deze aan dat er wel een paar dieren weg moeten, maar dat het vooral belangrijk is dat de Gemeente samen met deze mensen in gesprek te gaan.

Het dialoog mét elkaar blijft echter uit. Ook een advies van de commissie werd genegeerd. De gemeente houd star vast aan haar overtuigingen,. Familie de Jong ook. De communicatie met elkaar bestaat al een behoorlijke tijd enkel uit formele brieven waarin er met fikse dwangsommen gezwaaid word.

Maar is het nou echt een oplossing om mens & dier de dakloosheid in te gaan handhaven? Is dat proportioneel? Zelfs al zou je als Gemeente gelijk krijgen van de rechter, is dit echt hoe we met elkaar willen omgaan? Wij vinden van niet, en denken dat er nog wel mogelijkheden liggen.

En daarbij, waar moeten die dieren heen dan? Komen die beter terecht? Of worden zij ook keihard benadeeld door dit besluit? Ik zou er persoonlijk niet van kunnen slapen wanneer ik dieren weg forceer, zónder zeker te weten dat ze goed terecht gaan komen. Ongeacht of dat dan valt onder mijn verantwoordelijkheid of die van de eigenaar. Ik kies heel bewust om verder te kijken dan de juridische werkelijkheid. Om de doodsimpele reden dat het hier gaat over levens.

Grote emotionele beladenheid.

Op voorstellen van de Jong over hoe bepaalde verblijven aan te passen word niet gereageerd, maar wanneer het gezin hun emoties van zich afschrijft dan volgt er ineens via de gemeentejurist in razend snel tempo een respons waaruit vooral blijkt dat de gemeente zich druk maakt om haar imago naar buiten toe.

De gemeente stelt namelijk dat zij er niet op uit zijn om het gezin ‘kapot te maken’, maar lieve gemeente, kunnen jullie je nou écht niet voorstellen dat dat voor deze mensen wel zo voelt? En dat jullie besluitvorming voor hen wel degelijk in de praktijk betekent dat zij ‘er kapot aan gaan’?

Deze mensen geven ontzettend veel om hun dieren, zonder onderscheid. Voor jullie zijn het formeel bezittingen en hebben een bepaalde visie voor de gemeente voor ogen waarin de gemeente vind dat zo’n dierenverzameling niet “past” in het gemeentebeeld. Er niet thuishoort.

Gemiste kans!

Hoort beleid niet dynamisch te zijn? Ik beschouw het echt als een gemiste kans, wanneer deze dieren uit het gemeentebeeld verdwijnen. Laten we nou toch eens al die juridische argumenten even los laten, en kijken naar wat het kan opleveren:

• het is een uniek concept in de regio, letterlijk geen één gemeente heeft het. Is dat niet juist iets om trots op te zijn?
• het versterkt de sociale cohesie en gevoel van saamhorigheid in de regio. Juist de commotie die het losmaakt, onderstreept dat!
• ouderen een geweldig mooi uitstapje bieden, gratis en voor niks, praktisch naast de deur!
• kinderen leren verantwoordelijk met dieren om te gaan
• educatief kenmerk voor alle leeftijdscategorieën , ik zie er zomaar een schitterende schoolexcursie in
• overlastbestrijding: hangjongeren en criminaliteit gaat omlaag, wanneer verveelde jongeren hier vrijwilligerswerk kunnen doen en zich betrokken gaan voelen bij hun omgeving
• kans vergroten op de arbeidsmarkt: van groenonderhoud, tot timmerwerk, bestrating en verzorging. Bedenk je eens hoeveel werk- leerplekken je hier kunt creëren?

Kortom mogelijkheden te over, en je hoeft er eigenlijk helemaal niets extra’s voor te doen. Alleen maar te praten met elkaar. Stel je nou eens voor wat er allemaal kan gebeuren, als je besluit om sámen een weg te gaan bouwen. Soms moet je dan oude gewoonten loslaten. Maar dat hoeft niet per se slecht te zijn.

Tegenwoordig staat in de functieomschrijving bij openstaande vacatures voor gemeentefuncties vaak beschreven dat zij iemand zoeken met lef…

Ik denk dat we beter de vraag aan de gemeente kunnen stellen:
Gemeente hebben jullie voldoende lef, om over een langslepend geschil heen te stappen? Kunnen we gaan denken in echt passende oplossingen i.p.v. bestuursrechtelijke dwang? Naast mensen gaan staan in plaats van er tegenover? Echt maatwerk leveren samen?

Zou het niet ontzettend gaaf zijn als jullie er toch samen uit gaan komen?

Omdat de dieren zelf geen stem hebben, zien wij als Straatadvocaat het dan ook als morele verplichting om ons in hun belang uit te spreken. Het hoeft geen of -of te zijn, het kan ook en-en.

Ik vraag de gemeente dan ook vriendelijk om hun besluit te heroverwegen en opnieuw met elkaar de verbinding op te zoeken. Ook dit gezin zijn inwoners van jullie gemeenten. Zij tellen ook mij. Zij doen er toe. Het moet toch wel mogelijk zijn om opnieuw met elkaar aan de tekentafel te gaan zitten?

Wij gunnen het de dieren in ieder geval om te mogen blijven!

Alle rechten voorbehouden© 2025 Stanley ter Haar Desireé van Deurse