Avond van verbinding Politie

Avond van verbinding Politie
Desireé van Deurse
Straatadvocaat Nederland

16-05-2025 / Heerlen

Gisteren had ik het genoegen om aanwezig te mogen zijn bij de Avond van verbinding van de Politie . En verbinding dat was er zeker! De zaal was haast te klein om alle aanwezigen erin te laten passen. Insteek is dat het volgend jaar nóg groter zal zijn.

Weerstand & burgerlijke ongehoorzaamheid.

Veel mensen denken dat de aanwezigen van gisteren per definitie mensen zijn die het eens zijn met de Politie. Het tegendeel is echter waar. Wie mij intussen wat langer kent, weet dat ik vele malen lijnrecht tegenover instanties, overheid en politie gestaan heb. En soms nog steeds.

Ik heb altijd mijn zorgen geuit & sta voor mijn idealen en visie. Ook als dat betekende dat het wel eens nare gevolgen voor mijzelf kon hebben. Soms ging ik dan wel eens buiten de lijntjes kleuren, en soms pakte de reactie van politie daarop beslist niet fraai uit, om het maar zacht uit te drukken.

Ook in mijn dagelijkse werk als Straatadvocaat vind ik wel eens iets van het functioneren van het politieapparaat. Mijn mening daarover steek ik dan ook niet onder stoelen of banken, en juist daarom is zo belangrijk om op dit soort avonden op te dagen en je stem te gebruiken waarvoor deze bedoeld is.

Hoe kom je terecht tussen de politie?

De avond werd gestart met een filmpje van het dagelijkse politiewerk. Toen bleek daar ironisch genoeg een foto in te zitten van een demonstratie uit 2019 waar ik bij was. Één van mijn botsingen met het gezag. Onbedoeld, maar het gaf wel een hele leuke opening voor dialoog.

Het was heel mooi om de aanwezigen te kunnen vertellen dat ik nu Straatadvocaat ben en mensen help met de meest uiteenlopende complexe vraagstukken, maar dat ik daarvoor demonstrant ben geweest. Op het moment dat ik dat zei, begon de zaal te lachen.

Het komt immers niet vaak voor dat iemand die zich fel verzet tegen het systeem, deelneemt aan een bijeenkomst als deze.

Maar juist om die reden, vind ik het belangrijk om aanwezig te zijn. Je hoeft het niet altijd met elkaar eens te zijn, maar je kunt elkaar altijd respectvol behandelen.

Ik heb kunnen uitleggen dat ik tegen wat dingen aanliep en de daarvoor aangewezen formele route gelopen heb, echter leverde dat geen resultaat op. Ik had hulp nodig, maar werd niet gehoord. Zoals heel veel mensen dat dagelijks ervaren.

Toen ik vervolgens ten einde raad mijn burgemeester in het kader van de zorgplicht aansprak en ook deze geen gehoor gaf, zag ik geen andere weg meer dan demonstreren. En met succes, want het bracht mij tot aan het landsbestuur. Meer dan 1x mag ik eraan toevoegen.

Ook nu ben ik nog regelmatig in gesprek met ministeries en (oud-) Kamerleden. Dit zijn waardevolle contacten, omdat het leidt tot verbetering. Hoewel soms héél klein, is het toch zeker de moeite waard. Wat in ieder geval niet helpt, is op de bank blijven zitten & boos wezen. Dat alternatief is niets voor mij, dus blijf ik mij uitspreken. Ik blijf boodschappen herhalen, net zo lang totdat ze gehoord worden op de juiste plek.

Een leerschool

Over die hele demonstratieperiode hebben de mensen in Nederland een verdeelde mening, echter was het voor mij zeker zinvol. Het was een complete chaos, een emotionele achtbaan, maar ik heb daar wel ontzettend veel over mijzelf geleerd. Ook leverde het rijke contacten voor de toekomst op.

Voor mij is het demonstreren een grote leerschool geweest, waarin ik in recordtempo leerde hoe te spreken voor een menigte en ontdekte dat ik goed ben in het vertalen van boodschappen van de ene naar de andere partij. Iets dat nu essentieel is in mijn werk.

Ik leerde een hele hoop over de processen binnen de overheid & politie, en hoe sommige dingen juist wel of niet functioneren. Wanneer je dat goed begrijpt, kun je er ook beter mee werken. Door het structureel blijven geven van mijn mening, ontdekte ik ook het belang van de juiste sleutelwoorden toepassen om een bepaald resultaat te bereiken.

Wat ook heel bijzonder & waardevol is, is dat ik geleerd heb om door te blijven gaan juist wanneer je bang bent. Want eerlijk is eerlijk? Als je daar zo staat als kleine opdonder met een blije smoel en er rukt een hele linie bewapende ME op tegenover jou, dan is dat best wel eng. Ik bedoel die mensen zijn best stevig, en bewapend. En ik nou ja, ik ben een puddingbroodje. Ik leerde hierdoor mijn emoties niet te laten overheersen en steeds een goede afweging te maken tussen wanneer werk ik mee, en wanneer ga ik juist in verzet.

En dat kost oefening he, dus het kwam ook wel eens voor dat ik een flinke tik kreeg, overhoop gelopen werd door een politiepaard (met een flinke hersenschudding als gevolg) of dat ik gearresteerd werd. Maar ik neem die agenten van toen dat niet kwalijk. De blauwe plekken zijn geheeld, m’n hart ook steeds meer.

Hee ik kén jou ergens van!

Het is dan ook niet verwonderlijk dat er gisteren wel agenten tussen zaten die mij op enig moment in de boeien geslagen hebben. Gezien de setting moesten we daar eigenlijk wel om te lachen. Het is ook best wel apart om later gezellig een drankje te doen en een hapje te eten met elkaar. Maar precies dát, is een ervaring die goud waard is! Zo zie je namelijk dat ze heus niet altijd vervelend zijn. En dat er onder dat uniform zeker wel een mens met een verhaal zit.

Ik hoorde gisteren regelmatig “Hee, ik ken jou ergens van”. Soms was dat vanuit een demonstratie, soms vanuit een casus, of mijn persoonlijke favoriet: Toen de agent in kwestie mij plots onaangenaam verraste in mijn huiskamer. Zowel ik als m’n hond had ie de stuipen op het lijf gejaagd.

Soms weten ze zelfs hoe je pyjama eruit ziet.

Keep in mind dat ik al een beetje een trauma had van mensen in uniform. En ik was nét verhuisd. Ik had gedacht in mijn nieuwe woning m’n rust te vinden, totdat ik ineens in alle vroegte twee bewapende heren in mijn woonkamer had staan. Gevalletje foutje bedankt!

De woning was nogal ingewikkeld in gedeeld met meerdere kamers/studio grenzend aan een winkelpand met wat loodsen en een garage. Ik waande mij veilig achter die poort, en met een stoere hond dus deze slimmerik had haar voordeur ook niet op slot.

De agenten die dachten vervolgens dat het bij het winkelpand hoorde en trokken de deur open en liepen nietsvermoedend naar binnen. Om vervolgens mij met m’n slaperige hoofd een hartverzakking te bezorgen. Want je komt mij toch niet alweer inladen voor iets wat ik niet gedaan heb he?

Ik zag de procedures alweer hangen, en schoot meteen in mijn vechtmodus. Ik heb dan ook de burgemeester gebeld en getoeterd over huisvredebreuk, geen bevel en flik mij dit nooit meer he! Het was in ieder geval wel duidelijk dat ik deze wekservice niet zo gezellig ervaren had.

Het is dan ook eigenlijk wel heel mooi wanneer dan gisteren ineens een agent met grote glimlach naar mij toe kwam en zei ik ken jou ergens van! Kom jij ook wel eens in Schinveld? Ja, daar heb ik gewoond. En toen viel ineens het kwartje. Deze agent was dus officieel de enige in de zaal die weet wat voor een superhippe disneypyjama ik heb. Iets waar we daar dubbel om hebben gelegen.

Toen zag ik enkel die uniformkleuren, die grote schoenen (die zeer kunnen doen!) en dat wapen. Nu zag ik voor het eerst dat de beste man eigenlijk een heel vriendelijk gezicht heeft en ook nog eens een grappig mens is. En zo is zomaar uit het niets je traumatische ervaring een beetje minder groot. Dat zou ik nooit geweten hebben, als ik niet de confrontatie aangegaan was en de uitnodiging aanvaard had.

Zo zie je maar weer wat het je allemaal kan brengen, als je open durft te staan voor je medemens!

Elkaar her- ontmoeten

Zo kwam er ook een agent naar mij toe uit Brunssum. Met hem heb ik een hele tijd geleden samen voor mijn kinderen een dagje achter de schermen gerealiseerd bij het politiebureau in Heerlen, in het kader van vertrouwensherstel. Een ervaring die zij heel fijn hebben gevonden, en zeker gezien hun ervaringen ook heel belangrijk is. Zo leren ook mijn jongens dat ook al maak je soms met een partij iets heel naars mee, dat niet automatisch betekent dat het altijd naar zal zijn. Het kan ook anders!

Hij vroeg hoe het met hen ging nu, en we hebben afgesproken binnenkort eens te gaan babbelen over bondgenootschap, want ik zou er prima tussen kunnen passen.

Verbinden & verdragen.

Gelukkig hebben steeds meer mensen door dat we alleen een fijne samenleving kunnen creëren wanneer wij ons verbonden blijven voelen met elkaar. Dat we weten van elkaar wat er speelt, wat de ander drijft. En dat is gisteren zeker gelukt!

Zo kwam ik bijvoorbeeld een dame tegen van Discriminatie.nl , die in contact kwam met mij éérst een heel vervelend verhaal. Hetgeen dan wel weer leidde tot mooi contact met elkaar. En later door mijn sollicitatie die zij hadden afgewezen. Kennelijk hebben ze echt zitten tobben met mijn sollicitatie, en was het gelegen in het feit dat zij mij niet als passend zagen in louter een administratieve functie. “Daar zou jij je beslist gaan vervelen” kreeg ik gisteren terug. Maar zij is wel van mening dat ik goed zou passen als consulente.

Maar eigenlijk, is dat helemaal niet zo erg. Want als die arbeidsmarkt mij nou niet had afgewezen, dan had regio Heerlen geen onafhankelijke Straatadvocaat gehad. Sommige mensen zijn gewoon niet bestemd om “reguliere” arbeid te verrichten. Wij hebben een uniek concept, waarvan ook gisteren weer duidelijk word, hoeveel behoefte er eigenlijk aan is. Dat sterkt mij weer om vooral door te gaan op het pad dat ik aan het bewandelen ben!

Gisteren heb ik vele handjes mogen schudden, kaartjes uitgewisseld en eigenlijk was er nog tijd tekort om met iedereen te spreken. Ook wil ik graag mijn gasten bedanken die met mij mee gegaan zijn: Nathalie (zij is bewindvoerster en durft out of the box te denken)en Bas Italiaander die met het reinigen van woningen & ongediertebestrijding in Parkstad natuurlijk ook behoorlijk wat meemaakt.

Mooie welwillende mensen.

Iedereen die gisteren aanwezig was, heeft bewust daarvoor gekozen, omdat wij het allemaal belangrijk vinden om een samenleving te hebben waarin het veilig en fijn is. En zijn bereid om ons daarvoor in te zetten en wat verder te kijken dan onze neus lang is.

Zo heb ik veel mooie en interessante dingen mogen horen. Onder andere Burgemeester Schmalschläger van gemeente Leudal die rake dingen vertelde en de burgers uitnodigt om vooral mee te komen denken. Hierover zal ik later als Straatadvocaat nog in gesprek gaan en ideeën uitwisselen.

Maar ook de meneer die (sorry ik weet uw naam niet meer) die verzocht om een minuut stilte voor de recent overleden Politiechef Ingrid maakte diepe indruk. Een mooi eerbetoon aan een dapper strijdvaardig mens.

Laatste dankwoord.

Mijn dank aan de organisatie die dit heel mooi opgezet hebben. Het lekkere eten en de leuke locatie. Maar in het bijzonder aan Hicham, die mij uitgenodigd heeft. Dankjewel voor deze mooie ervaring en dankjewel dat je in mensen zoals mij gelooft. Dat maakt een wereld van verschil.