Veilig Thuis positief afsluiten

Veilig Thuis positief afsluiten.
Desireé van Deurse
Straatadvocaat Nederland

05-05-2025 / Heerlen

Een onderzoek van Veilig Thuis positief afsluiten, kan dat überhaupt? Zullen sommige mensen denken die eerdere nare ervaringen hebben opgedaan met dit soort instanties.

Het antwoord is: Ja! Een aangekondigd onderzoek betekent niet automatisch ook altijd bemoeienis. Veel mensen vrezen daar wel voor en zij ervaren veel wantrouwen. Zo ook mijn cliënte, die spontaan hartkloppingen krijgt als ze alleen al zo’n bedrijfslogo te zien krijgt.

Deze casus is een mooi voorbeeld van hoe je met begrip voor elkaars beweegredenen een heel eind komt. En daarmee worden drastische & vaak ingrijpende maatregelen vermeden.

Diepgeworteld wantrouwen.

Het wantrouwen van ouders richting Veilig Thuis en jeugdzorg is een complex en gevoelig onderwerp. Veel ouders ervaren stress en onzekerheid wanneer ze te maken krijgen met deze instanties, vaak omdat ze vrezen dat hun gezin uit elkaar wordt gehaald of dat hun situatie niet goed begrepen wordt.

Dit wantrouwen kan voortkomen uit negatieve ervaringen, verhalen van anderen, bureaucratische processen die als afstandelijk en onpersoonlijk worden ervaren, en een gebrek aan transparantie in beslissingen.

Machteloosheid.

Ouders voelen zich soms machteloos in een systeem waarin professionals de regie lijken te hebben over hun gezinssituatie.

Er zijn gevallen waarin hulpverleners handelen vanuit protocollen die niet altijd aansluiten bij de specifieke behoeften van een gezin, wat kan leiden tot miscommunicatie en frustratie.

Bovendien kan het gevoel van oordeel en stigmatisering het vertrouwen verder ondermijnen.

Meer investeren in duidelijke communicatie, empathie & ouders actief betrekken.

Een belangrijke stap in het verminderen van dit wantrouwen is het bevorderen van een open dialoog en wederzijds begrip. Hulpverleners kunnen meer investeren in duidelijke communicatie, empathie en het actief betrekken van ouders bij beslissingen. Het creëren van een cultuur waarin ouders zich gehoord en serieus genomen voelen, kan bijdragen aan een meer constructieve samenwerking tussen gezinnen en jeugdzorgorganisaties.

Niet alweer hé!

Mijn cliënte is één van die mensen die enorm veel wantrouwen ervaart richting instanties zoals Veilig Thuis. En niet geheel onterecht ook, want haar gezin heeft in het verleden schade opgelopen door aantoonbare onjuistheden in het dossier. Vervolgens werd dit verhaal gepresenteerd aan de rechter.

Dit had verstrekkende gevolgen kunnen hebben, ware het niet dat cliënte gelukkig bepaalde gesprekken had opgenomen. Hiermee heeft zij de rechter kunnen aantonen dat er niets klopte van het dossier.

En nu lag er opnieuw een melding, afkomstig vanuit een hulpverleningsorganisatie die, op zijn zachts gezegd, behoorlijk onfatsoenlijk gedrag vertoond heeft tegen dit gezin. Zij hebben dan ook met gegronde reden de zorg bij die organisatie stopgezet. Hetgeen direct resulteerde in een zorgmelding. Er werd gesteld dat er geen zicht zou zijn op hoe de zorg voor de minderjarige in het verhaal nu georganiseerd werd. Omdat de organisatie vreesde dat de minderjarige hierdoor belemmerd zou kunnen worden in de ontwikkeling op enig moment, hebben zij een zorgmelding gedaan.

En je raadt het al, het verhaal dat gepresenteerd werd aan Veilig Thuis rammelde aan alle kanten. Na de ronduit onbeschofte behandeling die dit gezin reeds heeft moeten ondergaan door die hulpverleningsorganisatie kwam het onderzoek van Veilig Thuis als de zoveelste donderslag. Cliënte zag de bui alweer hangen!

Gevolg? Cliënte probeerde haar gezin te beschermen tegen nog meer schadelijke factoren van buitenaf, door middel van niet mee te werken en te steigeren tegen al hetgeen de onderzoeker van Veilig Thuis in het eerste gesprek vroeg.

Hiermee werd bij de onderzoeker weer ten onrechte een beeld geschetst van een gezin wat alleen maar externaliseert naar buiten toe en geen zicht verschaft op het eigen handelen. Er werd gemist dat deze mensen gewoon in een overlevingsmechanisme zijn geschoten. Een paniekreactie. Iets dat begrijpelijk is.

Werkmethode & opdracht onderzoeker uitleggen.

Inmiddels had mijn cliënte al luidkeels kenbaar gemaakt ‘helemaal nergens toestemming voor te geven’ en verschoot in gedrag waarbij er o.a. gevraagd word naar de registratie gegevens van de onderzoeker. En laat dat soort vragen nou weer precies iets zijn waar dit soort organisaties vaak geen begrip voor kunnen opbrengen. Het probleem is namelijk niet zozeer jouw kwalificaties, die zijn slechts een formaliteit. Het échte probleem is gelegen in het feit dat de persoon die jij moet onderzoeken, jou voor geen cent vertrouwt.

En het is ook nogal wat he, zo’n wildvreemde die ineens jouw leven in walst en allemaal vervelende vragen gaat stellen. Zo’n gesprekken zijn per definitie zeer oncomfortabel voor de gezinsleden die het onderzoek moeten ondergaan. Hiervoor zou men wat meer oog moeten hebben alvorens ze de casus in stappen.

Als 1e stap heb ik dan ook aan cliënte uitgelegd, dat hoewel het voor haar gevoel de zoveelste in de rij is en ook deze onderzoekers van Veilig Thuis horen bij “ze” (lees: de vele partijen die het gezin pijn gedaan hebben en teleurstelling brachten) nieuwe mensen zijn. Deze onderzoekers hebben geen kennis van wie mijn cliënte is, noch hebben zij kennis voor de voorgeschiedenis van haar gezin met alle ins en outs.

Zij zijn niet zoals mij, dat zij de dynamiek van cliënte kennen. Als Straatadvocaat ben ik inmiddels op de achtergrond al meer dan een jaar betrokken geweest, en sinds enkele maanden ook in een formele rol.

Zorgwekkende signalen.

Na een goed gesprek werd voor cliënte duidelijk dat de onderzoekers in eerste aanleg uit moesten gaan qua beoordeling van de melding op de inhoud van het verhaal dat hen werd voorgelegd. Hier stonden behoorlijk heftige dingen in over het welzijn van de minderjarige. Wanneer je iemand niet kent, zou het juist NIET goed zijn wanneer Veilig Thuis dit verhaal niet zou gaan onderzoeken. Stel het zou waar zijn, dan zou dat mogelijk een jong kind het leven kunnen kosten.

Uitleggen waarom jij doet wat je doet.

Daarna heb ik cliënte gerust gesteld en hebben we de route uitgezet Waarbij we aan Veilig Thuis éérst gaan uitleggen wie dit gezin precies is, wat hun achtergrond is en waarom zij zo angstig worden van zo’n organisatie die ineens aan de deur klopt.

Daarna gaan we over op het formele verweer, uiteraard onderbouwd met ruim voldoende bewijsstukken. Daarom heb ik een brief geschreven namens cliënte aan Veilig Thuis.

Zicht op de situatie.

Met stip op één staat bij Veilig Thuis dat zij zicht op een situatie willen hebben. Dit betekent dat zij graag willen weten wie er al betrokken zijn, maar ook wat de ervaringen van die partijen zijn met het gezin. Alleen met goede informatie kan men komen tot een adequate beoordeling.

Wanneer alle medewerking geweigerd word, dan is dat per definitie zorgelijk. Omdat de meldingen vaak heftig van aard zijn. Meewerken is echter een breed begrip. Het is prima wanneer jij geen toestemming geeft om een school als informant te benaderen. Als alternatief zou je dan zélf rapportages kunnen aanleveren waaruit blijkt dat er geen zorgen zijn over de minderjarige.

Namens cliënte heb ik dit dan ook gedaan in mijn schrijven naar Veilig Thuis. Dat zij zo’n brief wel degelijk serieus nemen in kader van hun onderzoek, zie je hier:

Goede afwegingen, komen voort uit goede informatie.

Persoonlijk vond ik het in dit onderzoek echt goed van Veilig Thuis dat zij kritisch gekeken hebben naar het spreken van de betreffende minderjarige. In de brief namens het gezin heb ik duidelijk gemotiveerd hoe belastend dit onderzoek op zichzelf al is. Maar ook dat het moeten herleven van nare dingen, zonder dat degene die er vragen over stelt actief iets gaat doen om de minderjarige daarin te helpen, niet helpend is.

Dit heeft Veilig Thuis gelukkig ook gezien. Hiermee werd zo’n naar gesprek met een vreemde alvast bespaard. Het kind heeft al genoeg meegemaakt. De ouders ook trouwens.

Na het indienen van de brief van de Straatadvocaat is Veilig Thuis binnen een maand tot een besluit kunnen komen. Zij delen de mening dat er geen zorgen zijn en dat er al passende hulp aanwezig is. Verdere bemoeienis achten zij dan ook niet noodzakelijk, zie hier:

Deze uitkomst is een enorme last van de schouders van mijn cliënte.
Eind goed, al goed!