Samen de weg vinden.
Desireé van Deurse
Straatadvocaat Nederland
25-05-2025 / Heerlen
Al een hele tijd ligt familie de Jong in de clinch met de gemeente Simpelveld. De situatie was zo ver geëscaleerd dat de communicatie louter nog bestond uit brieven met dwangsommen. Een typisch voorbeeld van een vastgelopen proces. Maar hoe krijg je daar weer beweging in?
Vastgelopen proces, verbeurde dwangsommen.
Eerder schreven wij al een artikel over de dierentuin in de achtertuin van Familie de Jong. Al decennia lang houdt de familie van Danny dieren in de achtertuin, met uiteenlopende samenstelling. Er is o.a. een dromedaris, serval en stokstaartjes. Niet iets wat je iedere dag tegenkomt.
Ergens onderweg ontstond er een conflict tussen familie de Jong & de gemeente. Laatstgenoemde stelt zich op het standpunt dat de manier waarop de achtertuin is ingericht, niet thuishoort op een locatie met als bestemming “woonwijk”
Inzet van een advocaat, gemeentejuristen en diverse rechtszaken volgden. Hoewel de rechtbank, alsmede een adviescommissie aangeven dat de partijen vooral met elkaar in gesprek moeten om een passende oplossing te vinden, kwam dit maar niet van de grond. Familie de Jong heeft er herhaaldelijk om gevraagd, echter kwam men niet voorbij de standvastige gemeente ambtenaar die vervolgens aangaf dat de verbeurde dwangsommen op korte termijn geïnd zullen gaan worden. Een bedrag van maar liefst 33K.
Dit zou voor familie de Jong niet alleen het einde van de dieren houden betekenen, maar óók dat zij hun huis gaan verliezen en het hele gezin dakloos raakt. Dat kan toch nooit de bedoeling zijn geweest?
Mediakanalen als laatste redmiddel.
Ten einde raad wendde het gezin zich tot de media. Zo heeft onder andere Powned & L1 een rapportage gemaakt over deze situatie. Die artikelen maakten natuurlijk ook weer veel los binnen de gemeenschap van Simpelveld.
In goed overleg met de advocaat van de familie was deze inzet de enige manier om het gesprek met elkaar nog te realiseren. Nu alle andere opties gefaald hadden en het gezin niet gehoord werd. En dat doel werd succesvol bereikt, na contact met Powned bleek er bereidheid bij de burgemeester om het gesprek samen aan te gaan. Hartstikke fijn!
Natuurlijk brengt al die media aandacht ook andere geluiden mee, maar dat mag er ook zijn. Je ziet in iedere geval wel wat je voor elkaar kunt krijgen middels de kracht van de media. Mits je natuurlijk dat op een gepaste en nette manier inzet. Soms opent het deuren die anders gesloten blijven.
Toegankelijk, maar met drempels.
Hoewel de burgemeester er naar streeft om toegankelijk te zijn, bemerk ik in het dagelijkse werk als Straatadvocaat toch dikwijls dat het voor de burger nog niet zo eenvoudig is om daadwerkelijk in contact te treden met jouw burgemeester. Niet alleen in Simpelveld, maar in alle gemeenten.
Mijn ervaring is dat de meeste burgemeesters hartstikke fijne mensen zijn en écht wel openstaan voor een constructief gesprek. Alleen de weg er naar toe is voor de burger nog niet zo eenvoudig. Dat is gelegen in meerdere factoren. Veel mensen vinden het bijvoorbeeld moeilijk om hun verhaal stevig onder woorden te brengen. Zo is in regio Parkstad bijvoorbeeld veel aandacht voor de laaggeletterdheid onder de mensen.
Soms is ook het formele proces om een audiëntie aan te vragen al een te hoge drempel. En wanneer je belt naar het algemene nummer, word je vaak weer naar de email verwezen. Dit maakt de afstand tussen burger & overheid soms nog té groot. Zeker in dit soort gevoelige kwesties. Juist dan is een stukje ondersteuning bij het communicatieproces zeer wenselijk. Wanneer we inzetten op samen de weg vinden, ben ik ervan overtuigd dat we veel geschillen in der minne kunnen oplossen met elkaar.
Maar je kunt ook, zoals familie de Jong de pech hebben om een ambtenaar te treffen die enorm gefocust is op zijn werk tot op de letter precies uit te voeren, maar die daarbij de menselijke maat uit het oog verliest. Zo ook bij familie de Jong. En dat is bijzonder jammer, want dat kost de gemeenschap, maar ook het individu in het geschil enorm veel geld. Daar kan mijns inziens nog veel winst behaald worden, zo heb ik ook benoemd naar de burgemeester.
Een betrokken burgemeester.
Afgelopen vrijdag was het dan zo ver. We konden aanschuiven bij Burgemeester Scheepers. Een hele fijne hartelijke vrouw mag ik erbij zeggen.
Mijn cliënt, zichtbaar nerveus, heeft met de wetenschap dat hij vergezeld werd door mij & zijn advocaat alvast de eerste drempel overwonnen. Het feitelijk naar binnen gaan. Immers heeft hij eerder al negatieve ervaringen opgedaan, en er staat nogal wat op het spel voor hem en zijn gezin, dus het vertrouwen in een goede afloop was erg laag.
Voordat we het gemeentehuis binnenstapten heb ik mijn cliënt ervan overtuigd dat ik er in geloof dat er óók in deze situatie echt wel een andere weg te vinden is. Samen de weg vinden, dat is waar we op in zetten.
Met een grapje vanuit de burgemeester was het ijs al vrij snel gebroken. Zij vroeg waar Danny nu de kameel had gelaten? Hij antwoorde dat die naast het gemeentehuis om de bocht geparkeerd stond. Natuurlijk was die gewoon braaf thuis in de tuin gebleven.
In het gesprek kwam in ieder geval duidelijk naar voren dat dit een burgemeester is die oog heeft voor álle geluiden in haar gemeente, maar ook voor mijn cliënt. En dat zij echt ziet wie hij als mens is en hem de passie om voor dieren te zorgen zeker gunt.
Tegelijk bevind zij zich in een complexe positie waarbij de gemeente nou eenmaal geacht word om te handhaven op eventuele overtredingen. Haar uitgebreide uitleg over al die factoren waarmee zij rekening dient te houden, zijn zeer waardevol voor het vergroten van draagvlak bij elkaar.
Denken in oplossingen.
Pas wanneer je begrip hebt voor elkaar, kun je gaan denken in oplossingen. De zorg voor de dieren zit wel goed allemaal. Het loopt vooral vast op zaken van technische aard. Denk bijvoorbeeld aan een bijgebouwd object zonder vergunning.
Maar die vergunning zal ook nooit verleend kúnnen worden. Dan zou je weer strijdigheid krijgen met het maximale aantal vierkante meters die jij bij een woonbestemming mag bijbouwen.
Andersom was het ook wel begrijpelijk dat sommige gebouwen noodzakelijk zijn om verantwoord zorg te dragen voor de dieren. Het zit dus niet in “te weinig ruimte’ hebben, maar met de regels die samen hangen over de indeling van de ruimte. Hier komen natuurlijk ook milieuregels en dergelijk in terug.
Niet teveel “verjuridiseren”
De aanwezige beleidsmedewerker openbare ruimte, lichtte toe hoe het allemaal juridisch in elkaar stak en waarop het standpunt van de gemeente gestoeld was. Echter, bleef zij daarin verwijzen naar diverse jurisprudentie. Superhandig natuurlijk voor in een betoog in de rechtbank, doch niet te volgen voor de burger.
Daarom heb ik gevraagd aan haar om uit te leggen, in tastbare zaken, wat nu concreet maakt dat de tuin van familie de Jong niet meer voldoet aan het beeld van woonbestemming. Immers had ik toch o.a. ook een zwembad, kinderschommel een trampoline en glijbaan gezien. Daarnaast heeft het gezin een gezellig terras onder hun overkapping. Dus hoezo is dat dan geen “woonbestemming” meer.
Vanuit daar hebben de medewerkster en burgemeester dan aangegeven welke zaken er knellen t.o.v. het beleid. Dit met behulp van luchtfoto’s. Heel zinvol! Want zo weet je met elkaar tenminste precies waar je het over hebt, i.p.v. de “droge materie” waarmee je te maken hebt in de brieven van de gemeente.
Dit gaf Danny ook de ruimte om goed toelichten welke doelen bepaalde zaken dienen, en voor welke tijdsduur. Maar ook konden we samen gaan nadenken over hoe bepaalde dingen anders in te delen. We hebben het ook gehad over de huis- en hobbydieren lijst die sinds 1 juli 2024 van kracht is. En wat dit concreet betekent voor de dieren van familie de Jong.
Plan voor de toekomst.
Tot slot hebben we ook nog een plan van aanpak overlegd aan de gemeente, waarmee de Jong zijn activiteiten in een meer inzichtelijke manier kan doen, vormgegeven met duidelijk meetbare doelstellingen. Hierin staan ook diverse ideeën globaal uitgewerkt die juist de maatschappij kunnen dienen en verbindend van aard zijn. Ook hier stond de gemeente zeker niet negatief over.
In het gesprek hebben we mogen ervaren dat, wanneer je een goed gesprek voert met elkaar, in alle openheid en pijnpunten durft te benoemen, er echt wel bereidheid is tot meedenken vanuit de gemeente. Sterker nog, de burgemeester had al eens gepraat met iemand over een mogelijk beter geschikte locatie voor familie de Jong, waarbij het omgevingsbeleid niet strijdig zou zijn. Dat is natuurlijk heel fijn om te weten.
Dit benadrukt voor mijn cliënt in ieder geval dat de gemeente helemaal niet de intentie heeft hen uit hun huis te verjagen en de dieren van de één op de andere dag te verwijderen. Natuurlijk moet er wel wat gaan gebeuren, en daar zijn de juiste stappen afgelopen vrijdag samen voor gezet.
Binnenkort verder praten.
Vrijdag was het begin van een proces waarbij er sámen toegewerkt word naar een passende oplossing. Een paar concrete punten hebben we al samen vast kunnen stellen. En de burgemeester zal op korte termijn ook eens zelf langs komen op locatie om de situatie te beoordelen.
Die dwangsommen parkeren we ook heel even, zolang we in gesprek zijn met elkaar én er de juiste stappen gezet blijven worden. Dus dit gezin zal voorlopig niet dakloos worden. Er is natuurlijk wel behoorlijk wat werk voor de boeg, maar dat is allemaal de moeite waard wanneer dat betekent dat mens & dier op een fijne manier hun leven kunnen doorbrengen. Samen kun je er echt uitkomen! Ook, wanneer alles hopeloos verloren lijkt.
Wil je op de hoogte blijven van hoe het de familie verder vergaat?
Volg ons dan op: www.stichtingstraatadvocaatnederland.nl
Alle rechten voorbehouden© 2025 Stanley ter Haar Desireé van Deurse